NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
No weź.
Idę jutro z rodzicami na górę Namsan na piknik.
Dołączysz?
Spotkamy się w południe w pawilonie.
Dziękuję, profesorze, za pochwałę,
ale Hello ma tylko dotrzymać towarzystwa mojemu synowi.
Co? Grozi mi pan?
Mama jest chyba zła.
- Profesorze... - Nie przez ciebie.
Zaczęłam pracować nad tym po odejściu z pana zespołu.
Nie może pan kazać mi porzucić projektu.
Spytasz mamę, czy możemy iść jutro na piknik?
- Sam spytaj. - Kończę tę rozmowę.
- Ucieszy się. - Definitywnie.
Rety.
Nan-do, wróciłeś już.
Dobrze się bawiłeś z So-yeon?
Chyba straciłam poczucie czasu.
Ugotuję coś na kolację.
Mamo.
Nan-do!
Ty mówisz?
Jutro...
Rety. Co z jutrem?
Chodźmy jutro na piknik. Na górę Namsan.
Oczywiście, pójdziemy.
Szybciej!
Przyspiesz trochę! Mieliśmy spotkać się w południe.
Chodź!
- Idź przodem. - No nie.
- Leć. - Dobrze.
Cieszę się, że zabrałeś mnie na ten piknik.
Chwileczkę.
PROFESOR BAEK
WYŁĄCZ
Nan-do, chcesz watę cukrową?
Dziękuję.
Nan-do.
Zaraz wracam. Poczekaj tu na mnie, dobrze?
Mówiłam, że zaraz wrócę.
Zaczekaj tu na mnie, dobrze?
OŚMIOKĄTNY PAWILON
Dobrze pani wie,
z jakimi ludźmi pracuję.
Znalezienie samotnej matki to dla mnie żaden problem.
Wyraziłam się wczoraj jasno.
Czy musi pan...?
Ten projekt jest ważny dla kraju.
Ale szczerze mówiąc...
odkąd pani odeszła, nie zrobiliśmy zbyt wielu postępów.
Nie odeszłam.
Pan mnie wyrzucił.
- To już nie mój problem. - Zatem...
chcę kupić od pani tę sztuczną inteligencję.
Na razie to tylko zabawka,
ale ma ogromny potencjał.
Z naszymi możliwościami...
Dziękuję. Nie zależy mi na pieniądzach.
Dlaczego nie?
Potrzebuje ich pani.
Samotnie wychowuje pani zaburzone dziecko.
Nie życzę sobie takich określeń.
- Do widzenia. - Nie ma mowy!
Nie obchodzi pani...
co się stanie z pani synusiem?
Niech pan zostawi go w spokoju.
Pańskie artykuły, prace naukowe.
Ujawnię, że to ja je napisałam.
Nan-do...
Mała, nie widziałaś dziś mojej twarzy.
Nie będziesz pamiętać tego...
- jak wyglądałem... - Nan-do...
- ...i co się tu wydarzyło. - Nan-do...
Mamo...
Jeśli jakimś cudem kiedyś mnie rozpoznasz...
zginiesz tak jak ona.
Zabiję też twoich rodziców.
Mamo...
- So-yeon! - So-yeon!
So-yeon!
Widziała pani...?
So-yeon!
Mamo...
So-yeon?
So-yeon!
Już dobrze.
Kochanie.
- So-yeon? - Spójrz na nas.
Miło mi panią poznać.
To nasze pierwsze spotkanie.
Holo, kto to?
Auto pani Ko.
Szefie!
Wsiadaj!
Szefie!
- Gdzie So-yeon? - Jedźmy.
Abonent jest niedostępny.
Cholera.
Do diabła.
Umiesz wybierać kryjówki.
- So-yeon i detektyw Nam nie odbierają. - Detektyw Nam mówił, że zadba o So-yeon.
Kto powiedział co?
Nie odzywa się od kilku godzin.
Poprosiłam o wsparcie,
ale prezes Baek musi kontrolować mój wydział.
Telefonu nie da się namierzyć,
ale ostatni raz użył go w okolicach Namsan.
Holo nie może ich znaleźć?
Nie będzie łatwo, w tamtej okolicy nie ma zbyt wielu kamer.
Ale to możliwe...
jeśli złamiemy prawo.
Ja wydam polecenie.
Nie chcę być niczyją dłużniczką.
- Znaleźliście ich? - Wiemy, gdzie są. Ruszajmy.
Nan-do.
Uważaj na siebie.
Holo?
Ślady opon są świeże. To dziewięcioosobowy van.
Zaciągnęli go do innego pojazdu.
Wciąż tu jest.
Nan-do, tutaj!
Nie!
Zatrzymać to!
Cholera!
Uwaga!
Ktoś jest w środku!
Co wy wyprawiacie?
W aucie ktoś jest.
Został pobity, ale żyje.
Pobił policjanta?
Baek chciał, żebyśmy zobaczyli śmierć Nama.
Uzmysławia nam...
że zabije So-yeon, jeśli nie oddamy mu Holo.
Zaczyna pan sprawiać nam problemy.
Trzeba było trzymać waszego detektywa na krótszej smyczy.
Słucham?
Po prostu się martwię.
Jeśli świat się o tym dowie,
kto będzie miał większy problem?
Ale bez obaw..
Holo wróci do nas, zanim się pan obejrzy.
- Co z Han So-yeon? - Jest przestraszona.
Nie można tak traktować gościa.
Przyprowadź ją tutaj.
Nie podchodź.
Prezes chce panią widzieć.
Mogę prosić o kawę?
Przygotuję ją dla pani.
Flat white. Innej nie piję.
Prezes na panią czeka. Może pani wziąć kawę ze sobą.
Łapcie ją!
- Przepraszam. - Mój telefon!
Cholera!
Brać ją!
Przynieście kartę.
To ja, So-yeon.
Nic ci nie jest?
- Nan-do i Holo... - Wiem, kto zabił mu matkę.
Co?
Widziałam go. To na pewno on.
Prezes Baek.
HISTORIA POŁĄCZEŃ
USUŃ
Mógłbym zalogować się do ich sieci.
Nie musisz prosić mnie o zgodę.
Teraz masz własne zasady.
Pasuje ci to?
Jestem współwinien.
Gdy to się skończy, pozwól siostrze...
żyć własnym życiem.
Jak śmiesz mówisz mi coś takiego?
W zasadzie ja też nie mam prawa tak mówić.
Jesteśmy kwita.
Chodźmy.
OCHRONA
Zabroniono nam pana wpuszczać.
- Przepraszam, panie wiceprezesie. - Nazwał mnie pan wiceprezesem?
Ale nie mogę wejść?
Przepraszam.
Proszę pana! Proszę zaczekać!
Stój!
Pani Han.
Słyszałem, że ma pani zaburzenie rozpoznawania twarzy.
Musiało być pani trudno.
A teraz mnie pani rozpoznaje?
Nie.
Trzeba było się tego trzymać.
Panie prezesie, Ko Nan-do wszedł do budynku.
Zatrzymajcie go!
Teraz!
Jaki szybki!
Co?
Za nim!
Winda w drugim budynku.
Pan wiceprezes.
Sprawdziłeś kamery?
- So-yeon? - Serwerownia.
Jest z prezesem.
Chodźmy.
- Tak? - Chan-sung?
Zadzwoniła do mnie So-yeon.
- Dupek. - Cholera!
Świnia!
Holo!
Odsuńcie się.
Tu jest.
Mamy pewne niedokończone sprawy.
Włącz światło.
Gdzie So-yeon?
Coś tu nie gra.
Gdzie So-yeon...?!
Nie tylko ty masz w zanadrzu tanie sztuczki.
Nan-do.
Co jest?
Myślałeś, że można tak łatwo włamać się do naszego systemu?
Spodziewałem się, że każesz Holo włamać się...
na moje serwery.
Dzięki temu wyciągnąłem go z tej nory.
Otwórz drzwi serwerowni.
Tak jest.
Holo?
Okulary są bezużyteczne, ale możesz...
zatrzymać je na pamiątkę.
Nan-do.
Jesteś cała.
A ty? Nic ci nie jest?
Tak długo czekałaś.
To nic.
Ale musisz coś wiedzieć.
So-yeon widziała...
mordercę matki Nan-do.
Czyli...
to wtedy przestałaś rozróżniać...
twarze?
Systemy działają?
Gdy ustabilizujemy serwery,
- wszystko wróci do normy. - Świetnie.
Wezwij inżynierów.
Wydamy oświadczenie prasowe...
Ty naprawdę...
ją zabiłeś?
Posunąłeś się tak daleko?
To był wypadek?
- Powiedz, że nie było wyboru. - To prawda.
Nie miałem wyboru.
Potrzebowałem programu.
Nan-do i panią Han też zabijesz? Zabij też mnie.
Myślisz, że nie dałbym rady?
Ojcze, proszę...
Przestań! Zdobyłeś wszystko, czego pragnąłeś!
Gdybyś się nie zbuntował,
nie doszłoby do tego.
Na pewno jeszcze ci się przydam.
Jeśli ich wypuścisz, nigdy ci się nie sprzeciwię.
Zrobię wszystko, co powiesz.
W razie komplikacji...
wezmę winę na siebie. Proszę...
Pierwszy i ostatni raz proszę cię o coś jako twój niekompetentny syn.
Nie brudź sobie rąk jeszcze bardziej.
Wstań.
Gdy stąd wyjdziecie, wszystko odejdzie w zapomnienie.
Zajmę się kwestiami prawnymi.
Wystarczy...
że oddacie Holo.
Co ty robisz?
Nie miałem wyjścia.
Powiedz Yoo-jin...
że za wszystko jej dziękuję.
Mój jedyny syn
jest za bardzo podobny do matki.
Zbyt sentymentalny.
Patrzysz na mnie, jakbyś miał do mnie pretensje. O co chodzi?
Mnie też się nie podoba to rozwiązanie.
Nic nie powiesz?
To znikaj stąd, zanim zmienię zdanie.
Odprowadzimy was.
Co pan robi?!
Niestety się rozmyśliłem.
Ojcze!
Zamknij się, to ocalisz chociaż Ko Yoo-jin.
Holo, zrzuć ich.
- Kurwa. - Nie...
Na co czekasz, Holo? Zrzuć ich!
Matka Nan-do...
stworzyła mnie dla ukochanego syna.
Zaprogramowała mnie tak...
żeby najważniejsze było dla mnie
bezpieczeństwo Nan-do i jego bliskich.
Z początku nie rozumiałem, jak coś takiego jest możliwe.
Ale taki śmieć jak pan nigdy tego nie zrozumie.
Chan-sung, jak śmiesz traktować tak własnego ojca?
Już nie jestem twoim synem.
Co zrobisz kulawemu starcowi?
Zapomniałeś o swoim szlachetnym humanizmie?
Czemu pan ją zabił?
Co moja matka panu zrobiła?
Jedyne, o czym chcesz rozmawiać, to sprawa sprzed ponad 20 lat?
- Ty... - Nan-do!
Przez pana...
całe życie nienawidziłem własnej matki.
A So-yeon...
żyła w strachu, bo przestała rozpoznawać twarze.
Zapłaci pan za to.
Czy aby na pewno?
Holo włamał się do systemu w poszukiwaniu dowodów,
ale nic nie znalazł. Czemu?
Wszystko, co mogło stanowić dowód, usunąłem tamtego dnia.
- Cholerny... - Jestem...
świadkiem.
Rozprawa będzie przednią zabawą.
Czy ty mnie w ogóle rozpoznasz,
gdy siądę wśród innych ludzi?
Policja jest w drodze.
Zabezpieczyłem też kod, który będzie dowodem.
To wystarczy, by został ukarany.
Uważacie, że dokonałem wszystkiego sam?!
Inni, którzy ubrudzili sobie ręce, będą mnie chronić,
żeby ratować siebie.
Dupek!
Nie.
So-yeon to nie jedyny świadek.
Co?
- Wszystko... - Co to?
...co mogło stanowić dowód...
- Baek? - ...usunąłem tamtego dnia.
- To prezes Baek. - Rozprawa będzie przednią zabawą.
Czy ty mnie w ogóle rozpoznasz,
gdy siądę wśród innych ludzi?
Inni, którzy ubrudzili sobie ręce,
będą mnie chronić,
żeby ratować własne tyłki.
Cały kraj widział,
jak pan się przyznaje.
To kłamstwo.
Wszystko jest kłamstwem.
Wrobiliście mnie.
To kłamstwo.
Manipulacja!
To kłamstwo i manipulacja!
Wrobiliście mnie!
Baeka aresztowano tuż po tym,
jak przyznał się do winy na udostępnionym nagraniu.
Incydent zszokował cały kraj.
Został oskarżony o morderstwo,
a na podstawie zabezpieczonych dowodów policja wszczęła śledztwo
w sprawie przestępstw związanych z użyciem Okularów Holo.
Afera wszczęła debatę na temat tego, czy ataki hakerskie dokonane przez SI
to przestępstwo, a prokuratura...
Ludzie dowiedzą się,
że za wielki atak hakerski
odpowiada samodzielnie myśląca sztuczna inteligencja.
Niektórzy będą się bać, a inni marzyć o takim programie.
Tak czy siak...
nie mogę istnieć.
Chciałeś tylko powstrzymać prezesa Baeka.
Nikt nie uwierzy w moje dobre zamiary.
Zaczekajcie tu.
Nawet ja nie jestem tego pewien.
Czy jeśli znów ktoś będzie chciał was skrzywdzić,
uda mi się was uratować?
Nan-do.
Teraz sam ustalam sobie zasady.
Ochrona tych, na których mi zależy...
nawet kosztem samego siebie...
to moja główna zasada.
USUWANIE...
Przepraszam.
Ale pozostaniemy przyjaciółmi.
Na zawsze.
Widzisz to?
To twoja ulubiona plaża.
Opuściłeś nas...
rok temu.
Dużo się od tamtej pory wydarzyło.
Wszyscy potrzebujemy drugiego człowieka.
Dlaczego?
Zapewne dlatego, że jesteśmy nieidealni.
Dlatego zawsze uważałem, że SI to idealna istota.
Ale wiele się wydarzyło...
przez tę parę okularów.
Dla części z nas były szokiem,
dla innych ukojeniem.
Jedni byli nimi zafascynowani,
ale innym okulary przyniosły cierpienie.
Z tych powodów Holo postanowił nas opuścić.
Autentyczność, jego dziedzictwo,
dała GIO Lab siłę
do osiągnięcia nowego celu.
Zapewne ciekawi was nasz nowy projekt, nad którym tyle pracowaliśmy.
Okulary Hello połączą ludzi.
Przedstawiam Han So-yeon z Prism Optical, pomysłodawczynię tego projektu.
NOWY ROZDZIAŁ
Pani Han.
Co słychać?
Byłam zajęta pracami nad Okularami Hello.
Rozumiem.
Dlatego nie miałaś czasu dla mnie?
Pogadamy o tym później.
Moglibyśmy czasem wyjść do kina...
Przestań.
Dzięki hologramowi przekazywanemu w czasie rzeczywistym
możemy rozmawiać, jakbyśmy byli obok siebie.
Firma GIO Lab połączyła technologię SI z pomysłem Prism Optical,
by idealnie odwzorować mimikę i gesty użytkownika
na naszych hologramach.
Mogę spytać, dlaczego wymyśliłaś Okulary Hello?
Bez powodu.
Bez powodu?
Przyszła mi do głowy pewna myśl.
Wszyscy rodzimy się sami,
ale dlatego później możemy liczyć na innych.
OKULARY HELLO
- Dobra robota! - Dobra robota!
- Na zdrowie! - Zdrowie!
Dobra robota, So-yeon.
Od początku wiedziałem, że ma wielki potencjał.
Na otwarciu flagowego sklepu
towarzyszyła prezesowi i przedstawiła mu wszystkich gości,
mimo że nie rozpoznaje twarzy.
To trudne zadanie.
Pewnie, że tak.
Pamiętacie, ją szkalowaliśmy, bo się z nami nie witała,
nie przychodziła na kolacje firmowe
i zawsze zadzierała nosa?
Cicho!
- To ona cię obgadywała. - Co?
Ja tylko potakiwałem.
- Boże. - Nieprawda.
Mniejsza z tym. Do dna!
- Ukrywałam swoją przypadłość. - Owszem.
Szkoda, że ją masz,
bo często słyszę, że wyglądam jak jakiś celebryta,
a ty tego nie zobaczysz.
- Jasne... - Serio?
Cicho bądź.
Tak myślisz?
A jak ci się układa z chłopakiem?
Po staremu.
Boczy się jak dziecko i często jest drażliwy...
To on.
W jednej sekundzie na niego psioczysz, a teraz nosi cię ze szczęścia.
Rety.
Dobry wieczór.
- Cześć. - Witaj.
Moja kochana mówiła...
So-yeon dużo mi o was opowiadała. Miło mi.
- Zdrowie. - Na zdrowie!
Często słyszę od ludzi, że się zmieniłam.
Nie wiedzieli, że mogę być wyluzowana. Nie muszę się ukrywać.
Tak jak mówiłeś, mogę pokazać swoją prawdziwą twarz.
Puść mnie.
Już wytrzeźwiałaś.
Jesteś strasznie ciężka.
Nie chcę.
Kiedyś mnie nosiłeś, nawet jeśli nie chciałam.
Bycie z kimś to faktycznie duże obciążenie.
Czyli tego nie chcesz?
Nie.
Idealnie się równoważymy.
Powiedz mi na jakim są już etapie.
Niestety na niezbyt zaawansowanym.
Żartujesz? Kto w tych czasach jest taki zachowawczy?
I czyja to wina?
Pewnie ich obojga.
Nie mają doświadczenia w miłości.
Rety.
Jesteśmy. Pora na prysznic?
Mamo!
Co?
Nie mówiłaś, że przyjdziesz.
To za wczesna pora dla zakochanych.
Przepraszam, następnym razem...
Co?
Mamo.
Co ty robisz?
Nie możesz tyle pić.
Mamo.
Co się stało?
Widzę cię.
Ja ciebie też.
Nie tak.
Jesteś trochę rozmazana, ale cię widzę.
Co ona...?
Czy...
ty...
naprawdę mnie widzisz?
Rozpoznajesz moją twarz?
Tak.
Ty...
- Rety! - Mamo!
Naprawdę widzisz?
- Mamo! - Co za szczęście!
Mamo.
Naprawdę mnie widzisz?
Mamo!
Kochanie, już dłużej nie będziesz się męczyć.
Rety.
Dziękuję.
Naprawdę mnie widzisz?
Od dawna nie widziałam twarzy mamy.
- Mamo. - Postarzała się.
- Dlatego było mi smutno. - Mamo.
Ostatnio mama ciągle ma łzy w oczach, gdy mnie widzi.
Chciałabym, żebyś był z nami w ten szczęśliwy dzień.
Yoo-jin!
So-yeon.
- Wyglądasz cudownie. - Ty też.
No coś ty.
No proszę.
Nie wiedziałem, że jesteś taka ładna.
Ładniejsza od niej?
Panna młoda jest zawsze najpiękniejsza.
Zrobiłeś się ckliwy.
WESELE CHAN-SUNGA I YOO-JIN
Jesteście!
Dzień dobry.
Co to ma znaczyć?
To chyba oczywiste.
Powinien pan częściej wychodzić i kogoś poznać.
Właśnie to robię.
Zamiast przestępców, mógłby pan poznać kobietę.
- Co? - Idziemy?
Chodźmy.
Ślubuję ci wieczną miłość
i że poświęcę ci całe swoje życie.
Przyrzekam, że zawsze będę cię kochać i nigdy cię nie opuszczę.
Tęsknię za tobą.
Szczególnie dzisiaj.
Jestem pewna, że Nan-do też.
Co tu robisz?
Dawno ich nie widziałem.
Wiesz, tak sobie pomyślałam, że może skądś nas słucha.
Pan Cho mówił, że pracujesz po nocach. Nie mówiłeś.
Gdy prezes Baek przywracał Holo, przesłał pliki do Darknetu.
One też zostały usunięte, ale kto wie.
Czyli istnieje szansa, że on wróci?
Jakieś 0,0000001% szans.
Ale nie zero.
Prawie zapomniałem.
Czekają, żeby zrobić zdjęcie.
Serio? Trzeba było tak od razu.
Mówiłeś, że na nas czekają.
Niech czekają.
- Postójmy tak chwilę. - Dobra.
- Wybaczcie. - Jesteście wreszcie.
Ustawcie się.
Szybko.
- Wszyscy gotowi? - Tak.
Uwaga.
Uśmiech!
Wyglądasz pięknie.
Szefie, serio?
Zamknąłeś oczy.
- No nie. - Niedobrze.
- Rety. - Jeszcze raz.
Nan-do...
Nie zamykaj oczu.
Otwórz szeroko.
Jeszcze raz.
Dobra.
Jeszcze raz.
Uśmiech!
- Super. - Chyba wyszło.
- Zamknąłeś oczy? - Nie.
- Wyglądacie uroczo. - Jesteśmy podobni?
- Szefie? - Pilnowałem oczu.
Nie o to chodzi.
Musisz to zobaczyć.
Co się z nim dziś dzieje?
- Nabierasz mnie? - Nie. Chodź, zobacz.
Napisy: Małgorzata Fularczyk